Avalon » Publicystyka » Artykuł

MCU. 03 - Iron Man 2


Iron Man był filmem naprawdę udanym. Miał fajną fabułę, dobrze zrealizowaną ekspozycję głównego bohatera, świetne sceny dynamiczne i dobre zrównoważenie tempa, dzięki czemu nie stał się ani przegadanym nudziarstwem, ani bezsensownym karnawałem teledyskowych scen akcji. Iron Man 2 był… dokładnie tym samym. Więc jakim cudem stał się tak nudnym i słabym filmem? Pojęcia nie mam. To znaczy, owszem – wtórność jest wadą. Przynajmniej dla mnie. Idąc na sequel jakiejś produkcji oczekuję, że obejrzę coś, co przynajmniej będzie udawać, że jest innym ujęciem przedstawionego wcześniej tematu. Tymczasem Iron Man 2 robi coś wprost przeciwnego. Daje widzowi prawie dokładnie to samo, co było w jedynce. Nie trzyma się nawet sztandarowej zasady sztampowych sequeli, która brzmi – więcej, szybciej, mocniej. Iron Man 2 daje widzowi mniej, wolniej i słabiej, niż poprzedni film. I to po prostu boli.

No bo fabuła – mamy Tony’ego, który struł się palladem i ma świadomość nieuchronnej, zdawałoby się, śmierci. Uruchamia mu się pęd ku autodestrukcji, czyt. imprezy, upijanie się do nieprzytomności, sikanie do zbroi i generalnie carpe diem. Przyjaciele starają się mu jakoś pomóc, zrzucając coraz poważniejsze wyskoki na karb sztubackiego charakteru Tony’ego. Tymczasem nieudolny partner handlowy brata się z synem dawnego współpracownika Starka seniora, którego wiatr historii wysiudał z pozycji magnata handlowego. Tony, badając prace tatusia, odkrywa nowy pierwiastek, który magicznym zrządzeniem losu, rozwiązuje jego problemy z toksycznym reaktorem łukowym wmontowanym w klatkę piersiową, pada sobie w objęcia z Jimmy’m, który w międzyczasie dostał własną zbroję, pokonuje głównego bossa i wszystko dobrze się kończy. Z całego filmu zapamiętałem w zasadzie tylko tyle. No i Black Widow, która zaliczyła w tym filmie całkiem udany debiut. Szkielet fabuły jest bardzo podobny do pierwszego filmu – z Tony’m jest źle, Tony’emu trzeba pomóc, Tony bierze się w garść, niech żyje Tony! To nie byłoby może takie męczące, gdyby nie fakt, że ten szkielet nie został wypełniony interesującą zawartością. Główny złoczyńca to właściwie powtórzenie motywu z poprzedniego Iron Mana. W dodatku duet przeciwników jest zabawny… przez pierwszych pięć minut. Potem nieśmieszny gag z papugą tylko irytuje i zaburza budowanie interesującego wizerunku Igora Vanki. To znaczy – teoretycznie interesującego, bo nie jest to złoczyńca, który potrafiłby przykuć uwagę na dłużej. Ot, facet, któremu się nie powiodło i mści się w poczuciu niesprawiedliwości losu. Nuda.

Oczywiście Iron Man 2 nie był katastrofą na miarę Avengers (oj, o tym sobie w swoim czasie porozmawiamy…), ale i tak podczas seansu najzwyczajniej w świecie się nudziłem i nawet finałowa walka, w której Tony i Jim pokonują Igora skoncentrowanym promieniem Power of Friendship nie zdołała wyrwać mnie z marazmu. Wiecie, co najbardziej podobało mi się w tym filmie? Postaci drugoplanowe. W Iron Man 2 debiutowała Black Widow i War Machine (jako superbohater). Poza tym duet Happy & Natasha oglądało się bardzo przyjemnie (scena na ringu i później, w czasie szturmu na kryjówkę Igora), Jim został fajnie odmalowany jako przeciwwaga i kotwica psychiczna dla Tony’ego… Kiedy tak teraz o tym myślę, to dochodzę do wniosku, że tytułowy bohater był chyba najnudniejszy ze wszystkich postaci przewijających się przez ekran. Sprawić, by taki fabularny samograj jak Tony Stark napędzany przez tak charyzmatycznego aktora jak Robert Downey Jr. był najnudniejszą postacią w filmie – to jest wyczyn! Podejrzewam, że jest to kwestia tego, iż kierunek rozwoju i ewolucji Tony’ego dość łatwo było przewidzieć już na samym początku filmu, więc percepcja gracza ześlizgiwała się na postaci poboczne i drugoplanowe. Cholera, nawet Nick L. Fury i Coulson, którzy pojawiają się tak w dwóch trzecich filmu (i szybko znikają) mocniej zakotwiczają się w pamięci, niż Iron Man. A to nie świadczy najlepiej o tej produkcji, jeśli Iron Man 2 to tak naprawdę Drużyna postaci, które są za mało nośne marketingowo, by dostać własny film (z gościnnym udziałem Tony’ego Starka).

Czyli tak – mamy film, który jest, w ogólnych zarysach, zwyczajną kalką poprzedniego, w dodatku kalką nieudolną, bo przynudzającą. Nie oferuje niczego nowego w kwestii rozwoju postaci, ma średnio interesującego, sztampowego złoczyńcę i w znacznej mierze stanowi powtórzenie tego, co widzieliśmy w poprzedniej części. Obejrzeć, owszem, można – ale na pewno jest to film poniżej marvelowej średniej. Na jednorazowy seans z kumplami, przy chipsach i piwie, nadaje się dobrze. Ale na pewno nie jest to film, do którego chciałoby się wracać.

Misiael

Tekst pierwotnie ukazał się na blogu autora
Fragment grafiki autorstwa Matta Fergusona, całość tutaj.

Avalon marvelcomics.pl jest nieoficjalną stroną poświęconą komiksom wydawnictwa Marvel.
Prawa autorskie do wszelkich postaci i grafiki - o ile nie napisano inaczej - należą do firmy Marvel i jej podmiotów.
Wszelkie materiały oryginalne © 2002-2018 Avalon marvelcomics.pl Kopiowanie tekstów bez zgody autorów jest zabronione.